Soms is er een moment waarop je merkt dat het anders mag. Dat je even wilt stoppen met doorgaan en wilt stilstaan bij wat er werkelijk in je leeft. Op deze plek deel ik verhalen en inzichten uit mijn eigen zoektocht. Over zelfliefde, loslaten, tijd, Reiki en de weg naar steeds meer jezelf mogen zijn.
Steeds een beetje meer thuis bij mezelf…
Soms voelde mijn leven als een onophoudelijke storm. Een draaikolk van stress, relaties die niet lekker liepen, een lichaam dat niet altijd wilde meewerken en vooral die stem in mijn hoofd die steeds fluisterde: “Je bent niet goed genoeg.”
Ik kende die stem maar al te goed. Jarenlang bepaalde hij hoe ik naar mezelf keek. Tot ik op een dag een ander geluid hoorde. Een zachte, hoopvolle stem. De woorden van Louise Hay.
Haar boek Je kunt je leven helen plantte een zaadje in mijn denken. Haar boodschap over zelfliefde en de kracht van positieve affirmaties raakte iets in mij. Langzaam begon er iets te verschuiven.
Het was alsof ik ontdekte dat er een andere manier van leven mogelijk was.Wat als heling niet begint met het veranderen van alles om mij heen, maar met aandacht voor wat er al in mij leeft? Wat als het niet gaat om iemand anders te worden, maar om steeds meer te leren omarmen wie ik werkelijk ben?
Een zoektocht naar heling
Dat inzicht werd het begin van een zoektocht.
Ik vroeg me af hoe ik overtuigingen kon veranderen die ik jarenlang had gevoed. Hoe ik los kon komen van die kritische stem die steeds zei: “Je bent niet goed genoeg”. Langzaam ontdekte ik dat zelfliefde voor mij niet betekende dat ik mezelf ineens geweldig moest vinden. Het begon veel eenvoudiger. Met zachter worden voor mezelf. Mezelf toestaan dat ik niet perfect hoefde te zijn. En leren zien dat mijn waarde niet afhangt van wat ik doe, bereik of presteer.
Helen begint met stilstaan
Ik was gewend om problemen aan te pakken. Als iets niet goed voelde, wilde ik er iets aan doen. Een oplossing zoeken. Verdergaan. Maar wat ik gaandeweg leerde, was dat heling soms juist begint met stilstaan.
Stil worden. Vertragen. Durven voelen.
Dat klinkt misschien eenvoudig, maar voor mij vroeg het moed om werkelijk stil te staan bij wat er in mij leefde. Ook bij de dingen die ik liever niet wilde voelen. Oude pijn, onrust, verdriet en die kritische gedachten. Juist wanneer ik niet meer probeerde om alles weg te duwen, kwam er ruimte om te luisteren.
Ik ontdekte dat ik niet alles meteen hoefde op te lossen. Soms was het al genoeg om te blijven bij wat er was. Adem te halen. Te voelen. En erop te vertrouwen dat ook moeilijke gevoelens weer kunnen veranderen.
Wat zeg ik tegen mezelf?
Toen ik meer stil werd, begon ik ook beter te luisteren naar wat ik mezelf iedere dag vertelde. En eerlijk gezegd schrok ik daarvan. Hoe vaak zei ik tegen mezelf dat ik meer moest doen? Dat het beter moest? Dat ik niet genoeg mijn best deed? Ik ontdekte hoeveel woorden ik gebruikte die ik nooit tegen iemand anders zou zeggen.
Louise Hay liet mij zien hoe krachtig woorden kunnen zijn. De gedachten die ik steeds herhaal, kunnen uiteindelijk overtuigingen worden. En die overtuigingen beïnvloeden weer hoe ik naar mezelf en naar mijn leven kijk.
Ik begon daarom te oefenen met affirmaties. Bijvoorbeeld: “Ik ben goed zoals ik ben.”
In het begin voelde dat vreemd. Bijna kinderlijk. Alsof ik mezelf iets vertelde waarvan ik nog helemaal niet geloofde dat het waar was.
Maar ik bleef het doen.
Langzaam kregen die nieuwe woorden meer betekenis. Ze vonden niet alleen hun weg naar mijn hoofd, maar steeds meer naar mijn hart. De oude verhalen werden niet van de ene op de andere dag stil, maar er kwam een andere stem bij. Een zachtere stem.
De kracht van loslaten
Ik ontdekte dat heling voor mij niet alleen betekende dat ik iets nieuws wilde toelaten. Het betekende ook dat ik oude pijn mocht loslaten.
Daarbij ging het niet alleen om het vergeven van anderen. Misschien nog wel meer om het vergeven van mezelf.
Ik heb geleerd dat vergeven niet hetzelfde is als iets goedkeuren. Het betekent voor mij ook niet dat ik moet vergeten wat er is gebeurd.
Vergeven is voor mij steeds meer een keuze geworden om de last niet eindeloos mee te blijven dragen. Dat is geen knop die je zomaar omzet. Het is een proces. Soms laat ik iets los en merk ik later dat het toch weer even terugkomt.
Toch ontstaat er iedere keer opnieuw ruimte.
Ruimte om adem te halen. Ruimte voor nieuwe mogelijkheden. En ruimte voor iets lichters en vreugdevollers.
Een ander soort tijd
Misschien is dit wel een van de belangrijkste lessen die ik heb geleerd: heling vraagt tijd.
Niet de tijd van afspraken, deadlines en steeds maar doorgaan. Maar een andere tijd. De tijd waarin ik even mag zijn. Waarin ik kan ademhalen en waarin iets zich rustig mag ontvouwen.
Ik heb moeten leren dat niet alles sneller hoeft.
We zijn zo gewend om dingen op te lossen. Om bezig te blijven. Om steeds een stap verder te willen. Maar wat als heling niet iets is wat ik voortdurend hoef te doen? Wat als ik soms juist iets mag toelaten?
Dat heeft mijn kijk op tijd veranderd.
Wanneer ik merk dat ik even niets doe, of dat ik niet verder kom, probeer ik mezelf daar niet meer meteen om te veroordelen.
Misschien is die stilte helemaal geen verloren tijd.
Misschien gebeurt er juist iets.
Samen helen, ook op afstand
In mijn eigen zoektocht heb ik ook ervaren hoe belangrijk verbinding kan zijn.
Soms kun je helemaal opgaan in je eigen gedachten of worstelingen. Tot iemand echt naar je luistert. Een woord zegt dat je raakt. Of gewoon even naast je blijft.
Dan kan er iets veranderen.
Je merkt dat je niet de enige bent die soms worstelt. Dat anderen ook hun eigen verhaal, verdriet en onzekerheden kennen. Voor mij is heling daarom niet alleen een persoonlijke reis. Het is ook verbonden zijn met anderen.
Door te delen. Door te luisteren. Door elkaar ruimte te geven. Door er soms gewoon te zijn.
Ik geloof dat heling lichter kan worden wanneer we het niet allemaal alleen hoeven te dragen.
En misschien is dat uiteindelijk wel waar Even stilstaan voor mij over gaat.
Niet alles meteen hoeven weten.
Niet alles meteen hoeven oplossen.
Maar soms gewoon even stilstaan, luisteren naar wat er in je leeft en jezelf de ruimte geven om te zijn wie je bent.