We maken ons allemaal weleens zorgen. Over wat er kan gebeuren, over iets waar we geen invloed op hebben, of over iemand die ons dierbaar is. Vaak komt zorgen voort uit liefde en betrokkenheid. We willen graag dat het goed gaat. Soms geeft zorgen maken ons ook het gevoel dat we iets kunnen doen, terwijl we eigenlijk geen invloed hebben op wat er gebeurt.
Zorgen ontstaat vaak waar liefde en onzekerheid elkaar raken.
Onze zorgen kunnen over van alles gaan. Over mensen die ons dierbaar zijn, maar ook over de wereld om ons heen. We kunnen ons zorgen maken over oorlog, het klimaat, de natuur of wat er in de toekomst kan gebeuren.
Je kunt je bijvoorbeeld grote zorgen maken over de toestand van de wereld. Maar alleen maar piekeren over wat er allemaal gebeurt, verandert die toestand niet. Zorgen voor kan zich juist uiten in wat je zelf wél kunt doen. Bewuster leven, minder verspillen, de natuur respecteren of je stem laten horen. Het hoeft niet groot te zijn.
Maar wat betekent het eigenlijk om je geen zorgen te maken?
Het betekent niet dat je je nergens iets van aantrekt. Juist niet. Er is een verschil tussen je zorgen maken om en zorgen voor. Je kunt heel betrokken zijn en voor iemand of iets zorgen, zonder jezelf voortdurend mee te laten nemen door angst, onzekerheid of alles wat er misschien zou kunnen gebeuren.
Misschien is het daarom mooi om eens stil te staan bij de vraag:
Waarom maak ik mij zorgen?
Voor wie of wat doe ik dat?
En wat zit daaronder?
Is het liefde, angst, onzekerheid, of misschien de behoefte om ergens controle over te houden?
Ook hierin zit het verschil tussen zorgen om en zorgen voor. Je hoeft je betrokkenheid niet los te laten. Misschien gaat het er juist om dat je die betrokkenheid op een andere manier vormgeeft.
Niet minder betrokken zijn, maar anders betrokken. Niet zorgen om, maar zorgen voor.
En misschien zijn juist die eerste woorden wel zo bijzonder: “Juist vandaag.”
Je hoeft niet te weten hoe je morgen met je zorgen omgaat. Het gaat over vandaag. Over dit moment. Een kleine herinnering om niet alvast te leven in alles wat misschien nog komt.